Wentelz-in-Noorwegen

Als we terugkijken op de korte tijd dat we in Noorwegen zijn kunnen we constateren dat er veel gebeurd is, dat we veel mensen hebben leren kennen, maar ook dat de Nederlandse werkelijkheid ver achter ons lijkt te liggen.
Nog steeds zijn we bezig met inwerken maar nu alle zaken als werkkleding, laptop en huisraad zijn geregeld, zijn we bezig met de ontwikkeling van plannen voor korps Harstad.
Nog maar koud geland waren we al bezig met het indienen van subsidieaanvragen waarmee we een drietal projecten willen financieren en twee specifieke doelgroepen hopen te bedienen. Ook komen praktische dingen langs als onderhoud, sneeuwruimcontracten, voedseluitdeling, strategische planning. Kortom, never a dull moment.

De echte afronding van het ‘inburgeringstraject’ was natuurlijk de ontvangst van een Noors N-nummer, vergelijkbaar met ons BSN. Zonder dat besta je niet.

En dan was daar natuurlijk het moment waarop we officieel werden aangesteld. We hadden al twee diensten zelf ingevuld maar op donderdag 25 augustus werden we door de leiders van Noord-Noorwegen meegenomen in een dienst waar we met bijzonder veel plezier op terugkijken. Naast het feit dat je bevestigt dat je hier wilt zijn om te dienen, was het hartverwarmend om te zien dat er zoveel mensen aanwezig waren om dat mee te maken. De meeste kerken hadden een vertegenwoordiger afgevaardigd, maar ook collega’s van de Lofoten en Narvik waren – ondanks de afstand – onze kant opgekomen. We merken dat in het noorden de betrokkenheid groot is. Ook op social media wordt meegeleefd. Vanuit het hele land komen de felicitaties onze kant op.
In een dienst met een persoonlijk tintje hebben we de aanwezigen kennis laten maken met de plek waar we vandaan komen en uiteraard een muzikale bijdrage geleverd. Muziek is een fantastisch middel om over alle talen en culturen heen te communiceren

Onder de aanwezigen was ook een Duitse ‘collega’ die al 35 jaar in Noorwegen werkt en als priester van de katholieke kerk, met niet aflatende energie mensen aan elkaar verbindt. We ontmoetten Gunther in de tweede week dat we in Harstad waren en inmiddels voelt de relatie heel vertrouwd. Vanuit de oecumenische gedachte heeft hij ons geïntroduceerd bij diverse kerken en met humor en overtuiging weet hij iedereen in beweging te krijgen.
Maar Gunther is aan het eind van zijn loopbaan als priester gekomen en zal als Franciscaan zijn pensioen in Duitsland doorbrengen. Met pijn in zijn hart, want Noorwegen en de mensen hier heeft hij duidelijk in zijn hart gesloten. En die pijn zal er zeker ook zijn bij veel van de mensen die hem hebben leren kennen. Dat bleek bij zijn afscheidsdienst waar meer dan 10 nationaliteiten en alle continenten waren vertegenwoordigd.

Een van de dingen waar we nog steeds van genieten is de bijzondere omgeving. Net buiten Harstad ligt bijvoorbeeld het dorpje Kasfjord. Veel mensen worden naar dit gehuchtje getrokken door een toeristische attractie die enigszins aan Madurodam doet denken: Kasfjord city.
Met dank aan Gunther maakten we kennis met de bouwster van dit miniatuurdorpje die elk jaar het dorpje opbouwt en voor de winter weer afbreekt. Het streven is om elk jaar weer iets nieuws te bouwen. De maakster bleek overigens ook de burgemeester van Kasfjord te zijn

Omdat deze omgeving behoorlijk heuvelachtig is zie je niet zo veel doorsnee-fietsers maar zo af en toe  – Hollands als we zijn – nemen we de fiets om een colletje te pakken. Zo fietsten we naar het dorpje Trondenes waar je naast de middeleeuwse Trondenes kirke, ook een prachtig uitzicht hebt op de landtong waar Harstad op ligt. Je moet er een behoorlijke klim voor over hebben maar het is absoluut de moeite waard. Zeker als je daarna bij het Trondenes Historiske Senter een terrasje mee kunt pikken en nog even geniet van het late zomerzonnetje.

En als we niet fietsen, is er altijd nog de berg achter het huis waar bovenop de televisietoren ons al een tijdje toegrijnsde en erom vroeg om beklommen te worden. Keurig Komoot gevolgd die mij een ‘korte route’ route aanbeval. Wat er niet bijstond, was dat die route recht omhoog de berg op ging over een niet erg begaanbaar pad. Wat er ook niet bijstond, was dat de terugweg via een keurig geasfalteerd pad aan de andere kant van de berg liep. Weg avontuur, maar wel weer een mooi uitzicht als beloning.

Komend weekend vieren we Jeroens verjaardag in Oslo en brengen vervolgens de week door in Jeløy om collega’s te ontmoeten en inspiratie op te doen.
Volgende keer meer daarover.
Vi snakkes!