Wentelz-in-Noorwegen

Vroeger gebruikten we de term ‘met je ziel onder je arm lopen’ om aan te geven dat je je verveelde. Dat is er zeker niet bij hier in het verre noorden, zeker niet nu Annet weer naar Nederland is vertrokken. Hoewel we zo goed als elke dag contact hebben, zakelijk of voor een kletspraatje, komt het praktische deel nu toch bij mij terecht. Een klaagzang is het zeker niet, want geen dag is hetzelfde en het levert ontzettend mooie momenten op.

Het ziet er zelfs geen dag hetzelfde uit hier. Daarom eerst maar eens een compilatie van foto’s die ik op verschillende momenten vanuit de woonkamer heb genomen. Er zijn dagen dat ik met een kop thee gewoon even een tijdje uit het raam sta te kijken.

Maar ook de omgeving biedt de nodige afwisseling. Harstad en het eiland waarop het ligt, kennen een lange geschiedenis. Dat zie je uiteraard aan de bergtoppen die in miljoenen jaren zijn gevormd, maar ook in de meer recente periode is hier veel gebeurd. Zoals op het schiereiland Trondenes, waar ik een bezoek bracht aan het Adolfkanon. Afgelopen zomer zagen we in havenstad Narvik – dat een eiland verderop ligt – al hoe Noord-Noorwegen een rol speelde in de Tweede Wereldoorlog. De bloedige strijd tussen de Britten en de Duitsers in de fjorden, waarbij onderzeeërs, artillerie en schepen (soms met succes en vele doden tot gevolg) probeerden elkaar af te troeven, heeft ook in Harstad zijn sporen nagelaten. Op Trondenes vinden we een stelling van vier enorme stukken artillerie, die door hun enorme reikwijdte de ruimte tussen de fjorden konden overbruggen. Oorspronkelijk bedoeld voor een type schip dat nooit is gebouwd, werden deze kanonnen uiteindelijk op diverse strategische plekken in de buurt geplaatst. Goed om te weten: ze zijn nooit anders gebruikt dan om te oefenen. Tegenwoordig is het nog steeds militair terrein, dus niet zomaar toegankelijk, en omgeven door door de prachtigste natuur.

Hoewel het erg verleidelijk is om nog meer van de Noorse natuur te delen, wil ik je dit keer – deels op verzoek – ook wat meer over mijn werk als korpsleider vertellen.

Zoals gezegd, het werk is geen dag hetzelfde, maar er zijn natuurlijk wel de terugkerende taken. Eén daarvan is natuurlijk het organiseren van wat hier op donderdagavond plaatsvindt, de kveldsåpent, oftewel de wekelijkse dienst.
Soms vullen we die zelf in, andere keren krijgen we daar de hulp of invulling van iemand anders bij.
Zo werken we nu toe naar Allerzielen, het moment in het jaar waarop we stilstaan bij de mensen die ons zijn ontvallen. Samen met een priester van de Noorse kerk bedenken we mooi programma waar ruimte is om de namen te noemen van hen die we missen. Om daar verder vorm aan te geven, hebben we op drie plekken in Harstad een ‘minnetre’ neergezet, een grote tak waar mensen een kaartje op kunnen hangen met daarop de naam van diegene die is overleden.
Het is goed om te weten dat het Leger des Heils in Harstad twee plekken heeft die onderdeel zijn van dezelfde familie. Dat is Fretex, waar spullen een tweede leven krijgen, en Stedet, een plek waar mensen die verslavingsgevoelig zijn een soort huiskamer hebben. Iedereen kan binnenlopen voor een praatje, een kop koffie en op sommige momenten een maaltijd. Ik ben daar inmiddels elke woensdag te vinden en veel bezoekers hebben al een plekje in mijn hart veroverd. Door de gesprekken die we voeren, leer je elkaar wat beter kennen. En op deze twee plekken lijkt de gekozen vorm dan ook in een behoefte te voorzien, niet ieders leven is zo soepel verlopen.

Een project waarmee we net zijn gestart, draait om een activiteit voor ‘barnefamilier’, gezinnen met (jonge) kinderen. We hebben elke laatste woensdag van de maand een sessie waarbij we samen eten, zingen, spelletjes doen en waarin ouders de gelegenheid hebben om in een relaxte sfeer met elkaar te praten. Uit de enquête na afloop van de eerste keer kregen we unaniem een 10 als rapportcijfer en werd in het bijzonder de saamhorigheid, ongeacht godsdienst of afkomst, op prijs gesteld. Onnodig om te zeggen dat ik enorm trots ben op het clubje mensen dat dit met elkaar heeft uitgewerkt!

Ik vind het ook echt een voorrecht dat je in dit werk kennismaakt met een enorme diversiteit aan mensen. Al eerder schreef ik dat de oecumene in Harstad veel kerken doet samenwerken. Door zichtbaar te zijn als organisatie hoop je dat mensen je weten te vinden. Aan ons zal het niet liggen: het is al een aantal keren gebeurd dat we in de stad werden herkend als ‘die Nederlanders die voor het Leger des Heils werken’. Het is leuk om wat aansluiting te krijgen bij de mensen in de omgeving.

Zo probeer ik ook aan te sluiten bij plaatselijke tradities en gebeurtenissen. Bijvoorbeeld bij de Trondenesser dagen, waarin allerlei activiteiten worden georganiseerd rond het middeleeuwse kerkje in Trondenes: concerten, rondleidingen, meditatieve momenten, van alles en nog wat. Ik maakte er een kirkegårdvandring: een rondgang gemaakt over het eeuwenoude kerkhof na het invallen van de duisternis (het is hier nu al om vier uur donker). Bij sommige zerken werd een verhaal verteld dat verband hield met de persoon die daar rust. Een mooie ervaring.

Afgelopen week kreeg ik een bijzonder verzoek, waar ik mijn gedachten nog over laat gaan. Harstad is een van de haltes van de Hurtigruten, de postboot die letterlijk langs de hele Noorse kust vaart en ook passagiers meeneemt. ‘s Ochtends rond 8.00 stopt de boot bijna voor onze deur en, daar kwam ik afgelopen week achter: er gaan een, twee of soms zelfs drie bussen met toeristen van de Hurtigruten richting Trondenes-kirke. Daar kunnen ze een minidienst van 10 minuten meemaken (een magnetrondienst heb ik dit in gedachten al gedoopt) en gaan de mensen na de nodige foto’s weer door. Of ik ook niet af en toe zo’n dienst wilde verzorgen. De volgende keer laat ik jullie weten wat mijn overwegingen hebben opgeleverd.

Van de Trondeneskirke terug naar ons eigen korps. De muzikale mogelijkheden zijn hier wat beperkter dan wat ik in Nederland gewend was: geen band en de pianist ben ik zelf. Nu Hermien is vertrokken moet Gert wat meer solo gaan. Hieronder een flard, met dank aan een van de bezoekers.
Overigens zijn er gelukkig wel andere partijen die af en toe muzikaal bijspringen. Zo krijgen we in de adventstijd wat koren op bezoek om ons in kerststemming te brengen. En zo snel als we (in gedachten dan) al in de kerstperiode zijn beland, zo snel verstrijkt de tijd hier. Vi snakkes!