De vraag die mij het meest gesteld is de afgelopen twee weken. Heel leuk dat jullie allemaal zo belangstellend zijn! En fijn om bij deze en gene op de koffie te komen.
Tsja, en hoe is het dan? Dubbel. Dat is de beste omschrijving. Mijn hart is op 3 plekken tegelijk: bij de mensen in Harstad die ons zo`n warme omgeving bieden maar ook bij familie, vrienden, collega`s en korpsgenoten in Nederland.
En last but not least is mijn hart natuurlijk bij Jeroen. Want hoewel op jezelf wonen zo z`n charmes heeft, mis je het samen sparren, kissebissen en lachen. We hangen dagelijks minstens een keer en soms vaker, met elkaar aan de lijn. Samen shoppen kunnen we ook al, we hebben via een WhatsApp-call bij Fretex (de LdH 2e handswinkels) deze fantastische Jule-nisser gescoord:
Een keer per week houden we ons heuse werkoverleg, dat we hebben ingevoerd om een gezonde balans te bewaken tussen “werk” en privé. Er valt ook op afstand trouwens genoeg te doen; waar Jeroen gesprekken voert, bij de activiteiten is en ter plekke allerlei zaken helpt vormgeven, probeer ik de grote lijnen in de gaten te houden, de planning te bewaken en opzetten voor een preek/dienst of andere activiteiten te maken.
Ik verheug me er ook op om komende week online met een groepje korpsgenoten de volgende barnefamilier(=gezins)bijeenkomst voor te bereiden. De mensen weer even zien en eindelijk weer even Noors snakke. Als je een taal niet actief meer spreekt, verdwijnen de woorden snel uit je geheugen, ondanks een dagelijkse portie DuoLingo en wekelijks een les Noorse conversatie.
Overigens komen er nog voldoende berichten door uit Harstad. De drie Minnetrær (herdenkingsbomen) die in Fretex, Stedet en ons korps stonden, hebben tot een mooie gedenkdienst geleid. Alle namen, geschreven op de kaartjes, werden genoemd en voor elk van hen werd een lichtje aangestoken. Een mooi ritueel dat troost kan bieden als mensen worden gemist.
Wentelz-in-Noorwegen 
Plaats een reactie