Wentelz-in-Noorwegen

Dit is versie twee die je van deze blogpost ontvangt nadat ik, net gestart met schrijven, op de verkeerde knop had gedrukt en het verhaal dus prematuur in jullie postvak dumpte. Excuus!
Inmiddels hebben we al aardig wat vaste lezers en van een van heen kreeg ik de feedback dat in het overzicht alleen de laatste drie berichten zichtbaar waren. Dat is inmiddels verholpen waardoor je nu vanaf de hoofdpagina (naar het blog) echt een overzicht van alle berichten krijgt.
Dank voor jullie reacties en de berichten die via allerlei wegen binnenkomen, dat wordt zeer gewaardeerd!

Het is verbazingwekkend hoe snel je assimileert en je eigenlijk niets anders kunt voorstellen dan de huidige situatie. We zijn drie maanden aan het werk in het hoge noorden en alles in mij heeft zich aangepast aan het dagelijkse leven hier.
Op dit moment zijn het vroege intreden van de winter en de ‘mørketid’, de poolnacht, het meest voelbaar. Elke dag verliezen we vijf minuten aan het begin en einde van de dag tot we eind november ongeveer anderhalf uur licht hebben.

Dat klinkt voor veel mensen niet aantrekkelijk maar samen met de sneeuw geeft het een sprookjesachtig effect. En het was tenslotte ook een wens om alle seizoenen mee te maken, mij hoor je niet klagen. Beter een stevige winter dan een verregende.

Wel ga je automatisch je dag anders indelen en zoeken naar afwisseling in je activiteiten. Ik heb het bijvoorbeeld tot gewoonte gemaakt om rond het middaguur een wandeling te maken, frisse lucht mee te pakken en uiteraard even te genieten van het uitzicht op de fjord.

Daarnaast sluit ik op woensdag in Stedet aan bij het team Pedalkraft van het Leger des Heils in Noorwegen. Het team is een groep fietsers, verspreid over Noorwegen, die, als het weer het toelaat, buiten fietsen maar in deze periode overstappen op de apparatuur en software van Zwift.
Zo fietste ik in de laatste weken binnen samen met fietsers uit onder andere Narvik, Oslo, Bergen en nog wat steden. Afgelopen woensdag reden we over het virtuele platteland van Frankrijk, ondertussen kletsend met mijn fietsmaatje ter plekke. Via de chat kun je met de andere fietsers communiceren.

Stedet is de plek waar ik sowieso op woensdagmiddag wat tijd doorbreng. Het is een van de vier onderdelen van het Leger des Heils in Harstad, naast Fretex, Fretex jobb en natuurlijk het korps.
Hier vindt een diversiteit aan mensen dagelijks een plek voor wat drinken, een gesprek, ontspanning of, zoals op woensdag een maaltijd. Het is een mooie manier om, al etend, in gesprek te komen met de bezoekers en een aantal van hen heeft al een warm plekje in mijn hart veroverd.

Als gevolg van het verspreide en afgelegen karakter van het noorden is de binding tussen de collega’s die hier werken groot. In september hadden we ze allemaal in Jeloy ontmoet en zo af en toe komen we ze online of fysiek nog wel eens tegen.
Toeval wilde dat afgelopen zondag in Narvik de afsluiting van een zgn. kunstweekend plaatsvond. Dat weekend werd ingevuld door Mona Andreassen, een gepensioneerde collega die een achtergrond als kunstenares heeft.
Een van de mensen uit Harstad die daar te gast waren was vijftig jaar heilssoldaat en zo toog ik in op zondagmorgen vroeg naar Narvik, om haar te verrassen met een bos bloemen.
Het werkt hier dan ook wel weer zo dat als je aankondigt dat je komt, meteen de vraag krijgt of je ook de samenzang kunt begeleiden. En, o ja, of je ook iets voor ons kunt spelen. En daar ging Gert, uiteraard zonder Hermien, weer.
Overigens was de rit naar Narvik betoverend mooi over de vers besneeuwde wegen en kronkelend langs de fjorden.

De sneeuw versterkt het wintergevoel en daarmee ook het gevoel van de naderende kerstperiode. De voorbereidingen voor de Julemesse, een Scandinavisch verschijnsel dat wij een bazaar zouden noemen, zijn in volle gang en de bemanning voor de kerstpotten wordt bij elkaar gezocht.
En bij Fretex scoorde ik, in opdracht, twee Julenissen. Een soort kabouter die een dwergvariant is van Sinterklaas maar ook wordt hij als een soort huiself vermeld. Een Scandinavische Dobby eigenlijk.

Nog vijf weken te gaan voordat de kerstvakantie begint en ik twee weken in Nederland zal doorbrengen. Ik heb het prima naar mijn zin maar zie er wel naar uit om de rest van het gezin weer tegen het lijf te lopen.
Ik wens jullie allemaal een goede periode, op weg naar advent.

Vi snakkes