Wentelz-in-Noorwegen

Ik begin steeds meer te begrijpen van de fascinatie met licht die ze hier hebben. We zitten inmiddels midden in de ‘morketid’ (donkere tijd, ook wel vertaald als ‘poolnacht’) en moeten het doen met anderhalf uur semilicht per dag, ook wel de blauwe periode genoemd. Die duurt tot minstens half januari.
Ieders grootste hobby hier is dus licht creëren waar het kan, en daarbij allerhande versieringen gebruiken. De julenissen, een soort kabouters die er uitzien als een creatie van Rien Poortvliet, zijn favoriet maar niets is te gek.

Inmiddels is ook de periode van de kerstpotten aangebroken en heb ik mijn stinkende best gedaan om daar wat muziek bij te organiseren. Aangezien ik de enige – en dus ook meteen de beste 😉 – muzikant ben, was het zaak om anderen enthousiast te maken om mee te doen.
En zowaar, na weken porren, reclame maken op Facebook en zelfs het muziekkorps van het staande leger te hebben benaderd, had ik beet. Een clubje muzikanten uit het naburige Kvæfjord had wel zin in een potje toeteren. En zo stonden we op een zaterdag in winkelcentrum Sjøkanten en brachten er Juleglede!

Het eerste doel van kerstpotten is natuurlijk het financieel ondersteunen van het sociaal werk maar een mooie bijvangst is het vergroten van de zichtbaarheid.
Hoewel we over publiciteit niet te klagen hebben. Naast de interviews, die inmiddels op de vingers van een hand te tellen zijn, staat de armoedebarometer van het Leger des Heils volop in de belangstelling in heel Noorwegen.

Dankzij die aandacht kregen we een uitnodiging om bij een landelijke grootgrutter op bezoek te komen en een cheque in ontvangst te nemen ten bate van onze voedselbank. Goed nieuws in een periode waarin de geldstromen wat minder breed vloeien.

Naast ‘mørketiden’ blijft de winter een mooie belevenis. Met onze laatste elfstedentocht in 1997 als referentiepunt, begrijp je het contrast als ik hier over beijsde straten of door kniehoge sneeuw loop. Nu ligt mijn favoriete temperatuur ruim onder de vijftien graden dus koud voelt het niet echt.

De sneeuw biedt ook nieuwe mogelijkheden. Binnenkort ga ik eens een kijkje nemen bij een clubje in het lokale Folkeparken, om het langlaufen onder de knie te krijgen.

De laatste weken voordat ik de familie in Nederland ga opzoeken en wat kan ontspannen, breken aan. In het korps zijn volop kerstactiviteiten aan de gang. Naast het vele sociale werk, zie ik uit naar een bezoek van een lokaal kamerkoor, Vox Arctica (waar ik nog kort mijn ‘tenorstem’ aan heb geleend) en in de laatste dienst voor mijn vakantie worden we de kerst ingezongen door Kajs kameraden. Dat moet een spektakel worden, heb ik me laten vertellen.
En nu is het tijd om de uitdeling van de kersthulp (waar ik nog iets over zal schrijven) en de laatste bijeenkomst met de vrijwilligers voor te bereiden. Vi snakkes!