Wentelz-in-Noorwegen

Het is verbazingwekkend hoe snel de tijd verglijdt. Het voornemen om elke week een weerslag van de afgelopen periode neer te krabbelen is nu al onderuitgehaald. Niet zo gek omdat de meeste dingen die we doen nog vallen onder aanloopperikelen of ‘eerste keren’.

Zo zijn we druk bezig geweest om basics als een werklaptop, toegang tot mail, een identificatienummer, een bankrekening, werkkleding, de nodige huishoudelijke zaken en nog veel meer geregeld te krijgen. De meeste dingen hebben we sinds deze week voor elkaar, sommige wachten nog op een stempel 😉

Eerste keren waren er ook in de activiteiten van het korps. We hebben de strijdkreetverkoop meegemaakt, de korpsraad, het ‘vaffelkafé’ (een bijeenkomst waarbij wafels het excuus zijn om een gezellige morgen met elkaar te hebben) en natuurlijk de eerste ‘kveldsåpent’, de wekelijkse dienst.
We hoefden deze eerste keer na de Noorse vakantie niet direct zelf aan de bak. Een gepensioneerd echtpaar dat uit Trondheim komt, maar een ‘hytte’ in de buurt heeft, nam de honneurs waar en liet ons kennismaken met de manier waarop dat hier gebeurt. Onze bijdrage bestond uit de eerste onderdelen van ons ‘Gert-en-Hermien-repertoire’: ik op mijn trompet met Annet achter de piano en Annet zingend met mij achter de piano. De norm is gezet, elke week zullen we ons repertoire moeten uitbreiden.

Zoals dat zo gaat als je je hele leven aan spullen meeneemt naar Noorwegen: je vergeet wel eens waar je alle weer uitgepakte spullen een plek hebt gegeven. Zo was ik vlak voor de dienst op zoek naar mijn uniformschoenen, ervan overtuigd dat ik ze zo bij de andere schoenen vandaan zou kunnen trekken. Niets van dat al, en hoewel ik zeker wist dat ze mee waren gekomen, lieten ze zich niet vinden. Ik had de keus om uniformloos de eerste samenkomst in te gaan of zonder schoenen. Omdat het hier niet ongebruikelijk is om je schoenen bij de ingang uit te trekken, koos ik voor het laatste. Zonder met mijn ogen te knipperen ben ik de avond op sokken doorgekomen, tot verwondering van een enkeling begreep ik later.

In een periode waarin er veel op je afkomt is het goed om af en toe om je heen te kijken en te genieten van het land en de mensen. We proberen elke dag even een wandeling in de buurt te maken of langs de baai te lopen om weer ruimte in het hoofd te maken voor nieuwe indrukken. En elke ochtend is het weer een verrassing hoe het uitzicht vanuit de woonkamer op de fjord is. Soms zijn de bergen op de achtergrond flets verlicht, soms hangt er een donkere, dreigende lucht en soms zijn de bergen door de mist aan het oog onttrokken. Inmiddels heb ik al een behoorlijke voorraad aan foto’s van ons uitzicht waar ik ooit nog eens een timelapse-filmpje van ga maken.

Een van de leuke dingen van een nieuwe omgeving is het leren kennen van nieuwe mensen. Gelukkig hebben we in twee dames een paar geweldenaren die ontzettend veel voor het korps betekenen en ons aan alle kanten ondersteunen. Ook daaromheen zijn veel, vaak bescheiden, mensen die op hun eigen manier kleur geven aan de gemeenschap. Daarnaast proberen we contacten te leggen met vertegenwoordigers van andere kerken om te zien waar we elkaar kunnen ondersteunen of aanvullen.
In de weekends is er wat meer ruimte om na gedane arbeid op stap te gaan en van de Noorse natuur te genieten. Afgelopen weekend waren we uitgenodigd bij het echtpaar dat de dienst had geleid. Op iets meer dan een uur rijden van Harstad, langs fjorden en bergen, soms door niet bewoond gebied, hebben zij een huisje waar wij hen bezochten. Het uitzicht was van het soort waar veel Nederlanders jaarlijks voor naar Noorwegen emigreren. Met de kanttekening dat voorzieningen als een supermarkt of gezondheidszorg wat verder verwijderd zijn en in winterse omstandigheden misschien tijdelijk zelfs niet bereikbaar.

Dank aan iedereen die van zich laat horen via allerlei bronnen. We hebben zeker geen heimwee, maar het voelen van een thuisfront helpt.
Terwijl de zomer hier geleidelijk overgaat in herfstweer bereiden wij ons voor op onze eerste zelf ingevulde dienst deze week. In de volgende post meer daarover.
Vi ses!