Wentelz-in-Noorwegen

Deze keer twee verhalen in 1 blog:  aan de eerste periode waarin we met z’n tweeën Noorwegen onveilig maakten, komt nu een eind: je mag als toerist immers maar drie maanden in Noorwegen verblijven. Dus volgt een extra lange aflevering.

Maar eerst maken we in Harstad het staartje van de zomer mee. De zon laat zich nog vaak zien, de temperatuur is met een graad of 16 bijzonder aangenaam en voordat we de donkere tijd ingaan, moeten we toch die top aan de overkant eens beklimmen. We kijken er tenslotte elke dag op uit vanuit de woonkamer. De Gansåstoppen biedt vanaf 200 meter hoogte een mooi 360 graden panoramaoverzicht over Harstad en de fjord die daar weer achter ligt.

Overzicht houden is ook nodig in de rol die we hier hebben, er komen veel dingen op je pad. Van het voorbereiden van de diensten, het met elkaar bedenken van een project voor families met kinderen, PR hiervoor (zie ook artikel in de plaatselijke krant), de tweewekelijkse voedselbank, het onderhouden van contacten met collega’s in de regio, de financiële planning voor het nieuwe jaar, een sessie met het landelijke strategieteam, de voorbereiding van de kerstperiode tot het  onderhouden van contacten met de plaatselijke huiskamer van het Leger des Heils en alles wat daar tussenin zit.

Zoals een Nederlandse collega zei: je zult je wel weer een stagiair voelen. En af en toe is dat ook zo. Maar dan met iets meer levens- en werkervaring. Nog los natuurlijk van de ontzettend aardige, behulpzame en meedenkende mensen die de uitdaging behapbaar maken.

Ondanks het feit dat Noorwegen een rijk land is, groeit de groep mensen die moeite heeft om rond te komen. Dat zijn niet alleen vluchtelingen, maar ook Noren zelf, aldus de armoedebarometer van het Noorse Leger des Heils. Eén op de vijf Noren heeft behoefte aan steun, waaronder ook ouderen die de stijgende prijzen niet bij kunnen benen. Komende week hebben we in Harstad weer een voedseluitdeling en de levensmiddelen die we van grote leveranciers krijgen, vullen we als korps aan met conserven, pasta en brood. Ik kan me voorstellen, dat je even bleek om je neus wegtrekt als je die parade van karren ziet aankomen.

En onvermijdelijk is het moment van afscheid daar. Marije is naar Harstad gevlogen en rijdt samen met Annette de auto naar Nederland terug. Voordat het zover was, genoten we van de natuur rondom Harstad, de puzzel van Ester, een goede pot innebandy en hebben de lokale wolshop en horeca gesteund.

Om toch mobiel te kunnen zijn, heeft de lokale Forddealer Jeroen voorzien van een broertje in een kleur die je, zelfs als kleurenblinde, niet kunt missen.

De winterbanden met spikes zijn daarbij in de plaats gekomen van de zomerbanden. De winterse mix van de afgelopen dagen maakt dat de wereld er in een keer anders uitziet. En om zes uur in de avond is het inmiddels donker, de mørketid rukt op. Het weekend is daarom bij uitstek het moment om er overdag op uit te trekken. Na een controle van het weerbericht, trekt Jeroen erop uit. Los van een vasthoudend mottertje was het bezoek aan Elgsnes, even ten noorden van Harstad, een mooie rit en dito wandeling. En voor Nederlandse begrippen bijna onvoorstelbaar: je komt zo goed als niemand tegen en vaak hoor je je niets dan het ruisen van de wind en het klotsen van de golven.

De dames starten de terugreis- die ook Marijes vakantie is – via de Lofoten. En daar is het raak: op Gimsøy – een vlak eilandje waar het pikkedonker is – is de bewolking af en toe open genoeg om het Noorderlicht te zien vlammen. En zien we daar in het licht van de maneschijn nou een eland grazen? Die kan dan ook van de bucketlist.

Het rijden met veel regen of lichte sneeuw en een laagstaande zon, valt op de vaak smalle, bochtige bergwegen nog niet mee. Je moet je aandacht er goed bijhouden. Het verbaast ons dat de gemiddelde Noor graag minstens 10 km sneller rijdt dan de maximaal toegestane snelheid (no pressure). Maar scenic is het wel. Het ene na het andere uitzinnig mooie landschap volgt elkaar op. De vele herfsttinten geven extra kleur aan het geheel. Soms zetten we de auto even stil om te kijken.

De laatste stop in Grong – net over de poolcirkel – ligt aan twee forse watervallen. In Noorwegen ervaar je de kracht van de natuur in het kwadraat.

Afwisselend overnachten we in hotel, B&B of hytte. Maar na een week dagelijks rijden, is het met een ‘vrije’ dag in Trondheim wel even heerlijk bijkomen.