Wentelz-in-Noorwegen

De kruisjes op de kalender nemen in aantal toe, nog drie weken tot kerst!
De straatlantaarns zijn vandaag niet uit geweest, we hebben halverwege de dag even een soort schemermoment en daar moet je het mee doen. Dat is de realiteit van dit moment. De mørketid vraagt een ander soort benadering van je dagindeling. Als de bezigheden het toelaten, probeer ik minimaal een half uurtje naar buiten te gaan om wat licht en frisse lucht mee te pakken. Al was het maar om te zorgen dat er niet al vroeg in de middag melatonine wordt aangemaakt.

De behoefte aan licht is in deze omstandigheden volkomen begrijpelijk. Niet alleen in fysieke zin maar ook in het werk dat het Leger des Heils in Noorwegen verricht. De armoedebarometer van het Leger in Noorwegen krijgt veel aandacht in de media, mede omdat het aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft toeneemt.
Met kerst komt dat het meest duidelijk tot uiting omdat we naast de gebruikelijke voedselhulp ook wat extra’s aanbieden. Dan gaat het bijvoorbeeld om kleding, extra activiteiten, cadeautjes en een cadeaukaart waarmee de mensen een kerstmaaltijd kunnen verzorgen. De support hierin door diverse lagen van de bevolking is enorm en we hebben daar echt een goede naam te verliezen.
Die media-aandacht heeft ertoe geleid dat ik al drie keer ben geïnterviewd door twee plaatselijke kranten waarbij ik de mogelijkheid had om dit aspect van ons werk nog eens naar voren te brengen. Gezien de online reacties, niets menselijks is de Noren vreemd, verschillen de meningen over armoede. Dat varieert van ‘dat zou niet mogelijk moeten zijn in ons rijke land’, tot ‘ wat kunnen we doen’, tot het blamen van de huidige premier en zijn kabinet.
Feit is dat het Leger des Heils een belangrijke rol vervult in iets waarbij de overheid naar mijn idee een grotere rol zou kunnen en moeten vervullen.
Harstad Tidende
IHarstad
IHarstad 2

Een van de hoogtepunten in de kerstperiode van het korps is de Julemesse. Een verschijnsel dat wij in Nederland niet in deze mate kennen maar ten eerste veel voorbereiding vraagt en ten tweede een behoorlijk deel van de begroting dekt. Naast de verkoop van allerlei gebreide kledingstukken, kleedjes, koffie met gebak en natuurlijk de niet te vermijden lotenverkoop, zijn de drie dagen ook een sociale gebeurtenis. Door het live commentaar van twee oud-officieren, die elk jaar speciaal voor deze gebeurtenis vanuit Oslo naar Harstad komen, heb ik aardig wat familieverbanden leren kennen.
Ik heb een enorme bewondering voor de enorme investering van de mensen in het korps die tijd en energie geven om dit tot een succes te maken. En daarbij natuurlijk de zichtbaarheid in de stad van het Leger des Heils in stand te houden.

Onze andere kraker is de Juleverksted, een knutselmiddag vooral op kinderen gericht. Dit jaar pasten we hem mooi in in ons project voor barnefamilier, gezinnen met kinderen. We mochten bijna 20 mensen meer verwelkomen dan vorige keer, een mooie opsteker.
Tijdens die avond was ook de ontsteking van de lichten in de kerstboom op het centrale plein in de stad. Het Leger mag hier ook de eerste kerstpot neerzetten. Normaal gesproken een drukke aangelegenheid maar dit jaar was er, misschien vanwege het hondenweer die avond, wat minder belangstelling dan normaal. Het traditionele rondje om de boom schoot er dan ook bij in en binnen het half uur was het plein zo goed als leeg.
Als ik de commentaren op de social media lees, missen de mensen de traditionele kerstsfeer die jarenlang een trekker moet zijn geweest voor de bevolking uit de omtrek.

Tijdens de afsluiting van de Julemesse in onze wekelijkse avonddienst werden de laatste tombola-prijzen uitgereikt en stonden we, bij afwezigheid van een dienst op zondag, stil bij eerste advent. We gebruiken daarvoor een lied, Tenn Lys, dat dit jaar elke week opnieuw gezongen wordt, telkens met een extra couplet.

Dit keer was een van de vrijwilligers uitgenodigd om het adventslied te komen zingen. Iets dat hij op een prachtige manier deed. Hij woont sinds anderhalf jaar in Noorwegen en woont in het naburige asielzoekerscentrum. Een aardige, slimme, jonge vent die nog geen duidelijkheid heeft over zijn verblijfsstatus en dus ook niet mag werken. Acht talen spreken, een bachelor op zak hebben, maar niet voor jezelf mogen zorgen.
Ook als misdienaar is hij actief in de katholieke kerk om de hoek, en probeert op die manier wat kleur aan het dagelijks bestaan te geven.

Hoewel ik de reuring van school af en toe mis en Annette op 3000 kilometer afstand zit, zijn er  aardige mensen om me heen en voldoende dingen te doen. Een etentje met elkaar, een concert hier en daar doen de tijd vliegen. Laat onverlet dat ik erg uitkijk naar de kerstperiode in Nederland als ik familie en bekenden weer de hand kan schudden.