Wentelz-in-Noorwegen

Het is inmiddels meer dan een maand terug dat ik de laatste woorden voor dit blog schreef. En wat een maand is het geweest.
Nu ik dit schrijf ben ik nog bezig met opnieuw landen in Noorwegen en een nieuw ritme te vinden.
Laat ik proberen om voor mijzelf en voor de meelezenden deze roerige maand op een rij te zetten.

Reizend naar Nederland, een aantal dagen voor kerst, was er gelegenheid voor bezoek aan mijn ouders, ontmoeting met vrienden, wat ontspanning. En niet te vergeten natuurlijk het inslaan van hagelslag XL, zo ver zijn de Noren nog niet.

De kerstdagen zelf waren een social event op zichzelf. Te beginnen met de beide kerstnachtdiensten, waarvoor ik kort daarvoor was geronseld om basgitaar te spelen met de praiseband. Goed om weer wat bekenden te zien en te spreken.
Vervolgens de familie op eerste kerstdag en het gezin met aanhang op tweede kerstdag. Een traditionele en tegelijk weldadige invulling na vijf maanden in een andere omgeving, ver weg van huis.

Na de kerstdagen opnieuw nog even op bezoek bij mijn vader, die er na zijn laatste TIA vermoeid bij zat. Met de terugkeer naar Noorwegen nabij waren zijn laatste woorden voordat we de deur uitgingen: bel nog maar even voordat je weggaat, het kan weleens de laatste keer zijn.
Hoewel bewust van de eindigheid van een mensenleven, was het toch een schok toen we in het vliegtuig zaten en gebeld werden dat hij in zijn slaap was overleden. Omdat het vliegtuig vertraging had vanwege de sneeuw, waren we dezelfde dag nog in Friesland om alles wat er bij een overlijden komt kijken, te regelen.

Hoewel de week die volgde zich in een soort van roes afspeelde, compleet in de organisatiemodus, hebben we er een mooi afscheid van kunnen maken. Pa thuis opgebaard, zelf de dienst kunnen voorbereiden, de begrafenis als compleet gezin kunnen voorbereiden, de avond tevoren met elkaar in Friesland doorbrengen en een groot deel van de (schoon)familie aanwezig: ondanks alle verdriet, hadden we het niet mooier kunnen doen.

Maar na een hectische week wacht de taak in Noorwegen. Annet blijft, anders dan gepland, in Nederland om in Friesland de nodige zorg te kunnen geven en ik ga samen met Ralph en Sara weer richting Harstad. Zij zullen vakantie vieren en ik ga proberen de draad weer op te pakken. Fijn in ieder geval om de eerste week wat gezelschap te hebben.

Op de eerste avond in het hoge noorden krijgen we als cadeautje een mooi noorderlicht voorgeschoteld boven op de berg.
Tussendoor is er tijd om met elkaar te langlaufen in Folkeparken en een rondje eilanden te doen over Grutøya en Bjarkøya. Op het laatste eiland raken we verzeild in een lokaal ‘dorpscafe’ waar het eten beter is dan de onderhoudsstatus van het gebouw. Arctischer dan dit, kan haast niet.

Na een week togen mijn lieve gasten weer naar huis en – eerlijk is eerlijk – met al het werk dat zich heeft opgestapeld, valt het niet mee om op jezelf teruggeworpen te worden.
Maar dan is daar de week erna een appje van mijn liefste met de vraag of ik haar op vrijdag van het vliegveld wil ophalen. Met dank aan de kinderen die de zorgtaken in  Friesland voor een week overnemen.

En zo brengen we deze week samen door, met hetzelfde welkomstcadeau als twee weken ervoor: een overweldigend noorderlicht in Folkeparken.

Ook nu is het weekend een goede gelegenheid om de ski’s onder te binden, met ook dezelfde noorse wereldtopper als instructeur. De sneeuw valt overdadig, een fantastische omgeving voor ‘friluftsliv’. Wij leven het leven!

Een ander positief punt is dat de dagen weer wat beginnen te lengen. ‘Weer wat’ is 5 minuten aan het begin en vijf minuten aan het eind van dag.
De terugkeer van de zon na de ‘mørketid’, ‘soldagen’, wordt hier op 16 januari onder andere gevierd met ‘solboller’. Het is ook ontzettend fijn dat de zon voorzichtig weer zijn neus over de bergen laten zien, al was het maar omdat de zonnestralen wat met je doen en het ’s middags niet meteen donker is om twee uur.

De sneeuw valt ondertussen met, zeker voor Nederlandse begrippen, flinke hoeveelheden in deze tweede sneeuwperiode. Na de periode in november was het meeste wit alweer verdwenen. Dat is nu compleet anders. Zo af en toe is het nodig om de omgeving rond het gebouw sneeuwvrij te maken, bijvoorbeeld om de deur te kunnen openen en, zoals vandaag, de ijspegels te verwijderen. Ze groeien aan tot een vervaarlijk formaat en je moet er niet aan denken dat ze loslaten als er iemand onder loopt. Verder is de winter op dit moment een zalige periode met heerlijke vrieskou en een mooie laag poedersuiker overal overheen.

Ik laat je over een tijdje weten of dat nog steeds zo is.
Vi snakkes