Wentelz-in-Noorwegen

Inmiddels is januari alweer ruim voorbij en gaan we het voorjaar tegemoet. Al is dat wel een ander voorjaar dan we in Nederland gewend zijn. De sneeuw is nog ruimschoots aanwezig en zelfs in april/mei kunnen we daar misschien nog van genieten. Net zomin als de herfst hier een echte overgangsperiode is, is de lente dat.
Voorlopig kijk ik dus nog even tegen een halve meter dikke sneeuwlaag op mijn balkon aan. In dit enigszins compacte verslag laat ik je nog wat snippers zien van mijn verblijf boven de poolcirkel.

Na de gecompliceerde start van het nieuwe jaar kostte het even moeite om de dagelijkse gang van zaken weer op te pakken. Maar gaandeweg, met vallen en opstaan, kwam er weer iets van regelmaat.
Het helpt als er af en toe wat leuke uitdagingen op de weg verschijnen. Een van die dingen heeft te maken met de Fellesskap, de oecumenische verbondenheid in Harstad. Het overkoepelende comité had een lunch georganiseerd en mij was gevraagd om een ‘Andakt’ te houden. Waar dat aan het begin van onze periode in Noorwegen nog lastig was, vanwege het taalprobleem, kon ik mijn gehoor nu wat gedachten meegeven van Psalm 139. Daarbij ondersteund door een lied van Tjeerd Oosterhuis over deze psalm – Ken je mij – , gezongen door dochter Trijntje.
Toeval wilde dat in het al wat oudere filmpje een zekere Marco B. regelmatig frontaal in beeld kwam. Gelukkig kende niemand in de zaal de beste man.

Muziek staat op een wat lager pitje dan normaal, al speel ik wel elke dag en kruip ik regelmatig achter de piano. Maar het is ook leuk om daar iets van te delen en door te geven. Daarom heb ik een basgitaar met versterker aangeschaft om een van de kinderen te leren om daarop te spelen.
Inmiddels zijn we drie lessen verder en hebben we al een simpel akkoordschemaatje gespeeld. Het eerste doel is om ergens in april mee te kunnen spelen tijdens ons ‘barnefamilier’project met de begeleiding van een liedje.

Geïnteresseerd als ik ben in de geschiedenis van de landen waar ik op bezoek ben heb ik inmiddels al aardig wat meegekregen van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Noorwegen. De Samen, een nomadisch volk heeft een geschiedenis die in sommige opzichten lijkt op die van de indianen in Noord-Amerika. Oorspronkelijk verdreven, gedwongen om afstand te doen van hun taal en cultuur en steeds meer op te gaan in de Noorse cultuur, is er in de laatste decennia meer ruimte voor de eigenheid van de Samen. Ze hebben in elk van de landen waar Lapland doorheen loopt een parlement, veel publicaties zijn tweetalig en afgelopen week was de Nationale Samische feestdag. Veel mooie muziek, kostuums, een lust voor oog en oor.

De omgeving en dit specifieke deel van het jaar zijn elke dag weer bijzonder. De zon die steeds langer boven de bergen gluurt, de sneeuwgevulde wolken die als achtergrond dienen, het uitzicht vanuit de woonkamer, alles geeft letterlijk een bepaalde kleur aan mijn verblijf hier.

Door de verlate start van het nieuwe jaar was de geplande nieuwjaarsdienst uitgesteld maar afgelopen week konden we dan toch genieten van de oliebollen. Met de hulp van een Noorse die getrouwd is met een Nederlander konden we met het goede gereedschap – een frituurpan is niet zo gangbaar hier – de heerlijke baksels op tafel zetten.
Bovendien was het een mooie gelegenheid om vrijwilligers, donateurs en andere mensen die ons werk wat makkelijker maken uit te nodigen en deze avond met ons mee te maken. Een mooie avond met een Nederlands tintje en een groot gemeenschapsgevoel.

Nog een week te gaan en dan mag ik weer genieten van een weekje in Nederland.
Naast de bezigheden die te maken hebben met het overlijden van mijn vader hoop ik wat tijd met het gezin door te brengen, mijn leerlingen en collega’s weer even te spreken en hier en daar wat bij te praten. Een lekkere break voor we het laatste stuk van het verblijf in Noorwegen ingaan.

Komende week begint de vastentijd, het begin een periode van bezinning als aanloop naar de lijdenstijd. Ik wens je een mooi en bloeiend voorjaar.
Vi snakkes!