Wentelz-in-Noorwegen

Na ons verblijf op Svalbard hebben we twee weken om wat praktische zaken te organiseren voordat we een weekje vakantie in Nederland hebben.
Eén daarvan is natuurlijk ons favoriete project met ‘barnefamilier’, gezinnen met kinderen. Elke laatste woensdag van de maand eten we met elkaar, luisteren naar een verhaal, zijn er diverse activiteiten en proberen we een band op te bouwen met de diverse gezinnen. Inmiddels hebben we zo tussen de 30 en 40 mensen aan boord die vertrouwde gezichten beginnen te worden,

Daarnaast heb ik in dezelfde week gelegenheid om onze opvolger te introduceren bij de korpsraad. Harstad zal voor haar de tweede gemeente worden en het is goed om te zien dat de ontvangst warm is. Zoals ook wij dat hebben ervaren.
Toeval (?) wil dat haar toekomstige man, ze trouwen in mei, ook coördinator Velferd voor Noord-Noorwegen is en dus meteen mee kan naar het gemeentehuis voor een van de laatste besprekingen op het stadhuis over onze voedselbank. We zijn inmiddels zover dat het gemeentebestuur in juni zal beslissen of wij vanaf het nieuwe seizoen bevoorraad zullen worden door de Matsentrale. De gemeente zal dan garant staan voor de vervoerskosten. Via een fonds van een spaarbank hebben we al een verzoek ingediend voor de financiëring van een uitbreiding van onze koel- en vriesinstallatie.

Het weekje in Nederland is weer een mooie gelegenheid om onze trouwdag te vieren en het gezin weer eens van dichtbij te zien. Ook 4 en 5 mei markeren het begin van een serie feest- en gedenkdagen, zowel in Nederland als in Noorwegen.
Het einde van de week betekent meteen weer een breuk in onze relatie want Annet blijft in Nederland en zal op 1 juli pas weer terugkomen. Ik vertrek weer naar het hoge noorden om de laatste twee-en-een-halve maand in te gaan.

De eerste week terug op het Noorse nest wordt meteen gekleurd door een prachtige, zonnige hemelvaartsdag die wordt gevuld met een dienst in het pittoreske kerkje in Elgsnes, Hans Egedens minne, en een fietstocht naar Stornes.
Het kerkje is een bijzondere plek want toen wij in de zomer arriveerden in Harstad werden wij er door anderen mee naar toe genomen. En onlangs werd mij gevraagd om daar net voordat we weer naar Nederland vertrekken de dienst te verzorgen. Waarmee de cirkel rond is!

Als je dit blog een tijdje volgt heb je vast al veel foto- en filmmateriaal voorbij zien komen van de fantastische natuur in het noorden. Ook op het fietsritje naar de veerboot naar Grutoya valt er veel te genieten.
Ondanks het mooie lenteweer lag er op de hoger gelegen Aunfjell nog behoorlijk wat sneeuw en dat zie je ook op de bergen in de omgeving terug. De eindeloze vergezichten over de fjorden besneeuwde bergen ga ik zeker missen.

En dan is er natuurlijk 17 mei. Een bijzondere dag waarop de Noren hun onafhankelijkheid en instelling van de grondwet in 1814 vieren op een manier die iets weg heeft van onze koningsdag. Aan het begin van de dag zijn er wat ceremoniële momenten bij diverse monumenten maar de rest van de dag is er in het bijzonder aandacht voor kinderen en jongeren. De kinderen trekken in een lange stoet door de stad, begeleid door skolemusikkkorpsen en ‘ons eigen’ militaire Haerens Musikkkorps. Van barnehagen (kinderdagverblijf)tot videregående (ons VWO) komt voorbij in een bonte stoet van bunads en mooie kleding met aan het slot een concert op de Generalhagen in het hart van de stad.
Een russetoget (parade van eindexamenkandidaten) en een optocht van bijzondere auto’s maken het openbare deel af.

De echte afsluiter van de dag is voor mij de dienst met een focus op de ‘Nasjonalandakt’. Ik ben de uitdaging aangegaan om een preek te verweven met het bezinningsmoment van de nasjonalandakt waarin de waarden van de grondwet en de democratie nog eens worden benadrukt. Dat vraagt aardig wat tijd om mij in te lezen in de Noorse geschiedenis, gebruiken en tradities, maar als alle puzzelstukjes op z’n plek vallen is het resultaat bevredigend.
Met, ondanks de ‘concurrentie’ in de stad, aardig wat bezoekers en ook wat gasten uit Narvik is dit een geslaagd eindpunt van de eerste en waarschijnlijk ook laatste keer dat ik deze dag live meemaak. God mat (goed eten) en fellesskap (saamhorigheidsgevoel) geven de dag een extra glans.

Na deze highlight is het nog minder dan een maand tot de afscheidsdienst, het einde komt steeds meer in zicht. Met de middernachtszon is de grote uitdaging is nu om ’s avonds op tijd op bed te liggen. Het licht helpt mijn biologische klok in ieder geval niet.

Binnenkort meer over de laatste loodjes in het hoge noorden, vi snakkes!